Kasım 25, 2021

Diego Lugano ‘Süper Hikayem’e konuk oldu

ile admin

Muhteşem Lig’e damga vuran isimler, Üstün Hikayem’e konuk olmaya devam ediyor. Merakla beklenen Harika Hikayem’in bu haftaki konuğu, Fenerbahçe ile Harika Lig’e adeta damga vuran, namı başka “Tota”, Diego Lugano! Uruguaylı efsane, Türkiye gelişinden attığı unutulmaz gollere, en unutamadığı maçtan en şaşırdığı ana kadar en özel anılarını Üstün Hikayem’de anlattı.

Türkiye seyahati nasıl başladı?

Çok teşekkürler. Benim için İstanbul’a ve Türkiye’ye dönmem her vakit büyük bir keyif. Bunu dünyanın her yerinde de söylüyorum. Türkiye’de çok ağır bir beş sene geçirdim. Tahminen de spor mesleğimin en ağır beş yılıydı. Bunu hayat kalitesi açısından da söyleyebilirim. Zira İstanbul fevkalâde bir kent. Burada iki çocuğum dünyaya geldi. Taraftarın bana gösterdiği sevgi ve bedel inanılmazdı. Münasebetiyle Türkiye, İstanbul ve Fenerbahçe ile aramda bir bağ olduğunu hissediyorum. Bu benim üzere çok uzaktan gelen birisi için açıklanması güç bir his. Farklı bir lisan, farklı bir kültür ve farklı bir din. Burada geçirdiğim dolu dolu beş yıldan sonra hala İstanbul’a gelip gidiyorum ve kendimi konutumda üzere hissediyorum.

Transfer sürecin nasıl gelişti?

2006’da İstanbul’a gelmeden evvel esasen tarihinizi biliyordum; Osmanlı İmparatorluğu. Ben lisede çok uygun bir öğrenci değildim lakin tarih dersi çok hoşuma giderdi. O yüzden birden fazla ülkeyi tanırım. Kulübü çok az tanıyordum. Gelmeden evvel Alex ve Luciano’yu tanıyordum. Ne de olsa ikisi de Brezilya’da rakibimdi. Kulüp hakkında bilhassa onlardan bilgi aldım. Lakin Türkiye’yi aslında biliyordum.

Türk futbolu hakkındaki fikirleri neler?

Türk futboluyla ilgili olarak; tutkulu olduklarını biliyordum. Futbolu hissederek yaşıyorlar. Bizler Latin Amerikalılar olarak, bilhassa de Uruguay’dan bahsedecek olursak, en azından biz o denli inanıyoruz ki; futbolun babasıyız! Zira birinci dünya kupası, birinci Libertadores Kupası… Yani futbol için tutku doluyuz. Doğrusu buraya çekincem olmaksızın geldim. Zira Türklerin bu ruhunu anlayabileceğimi düşünüyordum. Lakin yeniden de geldiğim birinci günden itibaren burada farklı bir şeyler olduğunu anlamıştım. Anlatması zor… Ben bile burada futbol için nasıl bu kadar tutku olabileceğini anlatmakta zahmet çekiyorum. Bu ülkede de bizde olduğu üzere çok birebir ve tutkulu bir yaklaşım var. Maçlar yakından takip ediliyor. Hala daha Türkiye’de futbolun Güney Amerika’daki kadar ya da tahminen de daha ağır bir halde yaşanması şaşırtan. Zira futbolda Brezilya, Arjantin ve Uruguay üzere ülkelerin dünyanın en tutkulu ülkeleri olmasını beklersiniz lakin daha birinci günümde bu türlü olmadığını anladım.

Fenerbahçe’deki birinci maçın…

Deplasmandaydık, çok güzel hatırlıyorum. Birinci hatırladığım şey; şampiyonluk için harikulâde bir baskı olduğuydu… Fenerbahçe’nin 100. yılından ötürü. Birinci gün bana verilen bildiri, grubun şampiyon olması için getirildiğimdi. Kadro, dönem sonu şampiyon olması için güçlendiriliyordu. O yüzden çabucak ağır bir baskı hissetmeye başladım. Buna hazır olduğumu düşünüyordum lakin birinci maçlar kolay olmadı. Kulüpteki ortam da hayli gergindi. Zira uygun bir dönem geçirmek ve şampiyon olmak gerekiyordu. Zira rakibimiz de 100. yılında şampiyon olmuştu. Üstelik birinci maçımızda deplasmanda, nispeten zayıf bir gruba kaybetmiştik. O gün burada oynamanın hiç de kolay olmayacağını anlamıştım.

Kadıköy’de birinci maçta iki gol…

Unutmak imkânsız… Birinci defa Kadıköy’deydim. İnsanların coşkusunu hissettiğim birinci maçtı. Esasen baskı olacağını biliyorduk. Bu müsabakaya şampiyon olabilmek için çıktığımız birinci telafi maçı olarak bakıyorduk. Attığım goller idmanlarda çalışmamın eseriydi. Alex’in kullandığı birçok hür vuruş olmuştu. Alışılmış ki her idmanda çokça çalışırdık. Bilhassa topa vurulduğu anda kimin nereye koşacağı konusunda. Bu irtibat her şeyi kolaylaştırıyor ve en yeterli silahım olan fizik gücümü kullanmakta, bir oburunun yeteneğinden faydalanmak konusunda beni özgür kılıyordu. Ortamızda çabucak bir bağ oluşmuştu. Natürel ki ikimiz de zafere ulaşmak istiyorduk. O maç, bu kümenin ileriki yıllarda neler yapabileceğini gösteriyordu.

Birinci şampiyonluk…

Adaptasyon sürecine ayıracak vakit yoktu. Şampiyon olmak kuraldı. Bizi kulübe şampiyon olmak için getirmişlerdi ve 100. yıl baskısı da üzerimizdeydi. Taraftarlar hayal kuruyordu ve bu manada kulüp büyük bir yatırım yapmıştı. İleti çok netti; ahenk sürecine ayıracak vakit yoktu. Şampiyon olmak kuraldı. Sırrımız ne miydi? Olgun ve zafere odaklamış adamlardan oluşan bir küme Fenerbahçe’deydi. Bu adamlar, mesleklerinin sonuna gelmiş futbolcular değildi ve zafer için buradalardı. Bu karakterler ile şampiyonluk talihinin arttığı kanıtlanabilirdi ve bu şimdi birinci senede kanıtlandı. Bu çok kıymetliydi.

Ali Sami Yen’de attığın gol…

Bu da hiç hafızamdan çıkmayan maçlardan biri… Güney Amerikalı arkadaşlarıma daima anlatırım. Futboldaki rekabeti anlamak için, bir Fenerbahçe – Galatasaray derbisini kesinlikle yaşamalısınız! O gün Galatasaray stadındaki atmosfer, benim üzere orada birinci sefer oynayan biri için, bu derbinin dünyanın en büyüğü, ya da en büyük üç derbiden biri olduğunu gözler önüne seriyordu. Bunu derinizin derinliklerinde hissediyorsunuz. Fakat bir yandan da, bu benim kişiliğimin bir modülü, süratli bir formda derbi ruhuna ahenk sağladım. Genel olarak derbiler benim için uygun geçti, birçok gol attım, kazandım, kırmızı kartlar gördüm, oyundan atıldım lakin tekrar de bunlar benim için çok özel anılardı.

Sevilla maçı

Fenerbahçe’ye gelmeden evvel Uruguay ulusal ekibinin bir oyuncusuydum ve Sao Paulo ile Libertadores şampiyonu olmuştum. Avrupa kulüplerinden teklifler vardı. Sevilla bu kulüplerden birisiydi ve epeyce yeterli bir teklif ile gelmişlerdi. Lakin Fenerbahçe’yi seçme sebeplerim; büyük bir grup olması, her vakit şampiyonluğa oynaması ve üst seviye turnuvalarda süreklilik sunması ve ayrıyeten bir Uruguaylı olarak Fenerbahçe’deki futbol kültürünün bana uyacağını bilmemdi. Bu yüzden Fenerbahçe’ye gelmeye karar verdim. Sevilla’ya oranla kazanma kültürü Fenerbahçe’de daha fazlaydı. Ayrıyeten Fenerbahçe’de meydan okumalara alışkın çok sayıda ulusal futbolcu ve Latin Amerikalı oyuncu yer alıyordu. Ne kadar meydan okuma olursa o kadar yeterlidir. Sevilla’nın da düzgün bir takımı vardı. Luis Fabiano ve Dani Alves üzere değerli oyuncular vardı lakin biz bu eşleşmede daha âlâ olduğumuza inanıyorduk. Sahiden de daha uygun bir ekibimiz vardı ve bu mantalite Avrupa’da kıyasıya gayretler vermemizi sağladı. Esasen ben oldum mümkün Türk kulüplerinin neden Avrupa’da daha ileriye gidemediklerini, daha rekabetçi olamadıklarını kendime her vakit sormuşumdur. Daha âlâ olduğumuza inanarak başladı her şey ve yanımızda Fenerbahçe’nin devasa gücü vardı; yapısal açıdan, stadyum açısından, alt yapı açısından, taraftar açısından… Daima rekabetin içinde olmak için. Bazen şampiyon olursun, bazen kaybedersin lakin daima olarak Avrupa’da olmak zorundasın. Bu gerçeği fark edip kabullenmiştik. Sonuçta alana çıktığımızda Avrupa’nın kalanına kıyasla kendimizi denk yahut üstün görüyorduk. Bu mantaliteyi, birebir baş yapısına sahip oyuncularla kurgulayabilirsiniz, o denli değil mi?

Fenerbahçe’deki ikinci dönemin hakkında neler söylersin?

Oynayamadığım maçlar, atıldığım için değil mi? Sonuçta neredeyse hiç sakatlanmadım. Fizik olarak güçlüydüm ve kendime daima çok âlâ bakardım lakin Fenerbahçe’de bünyeme kattığım, aslında şahsen da sahip olduğum tutku tarafım beni bazen yanılgı yapmaya itti. Birkaç kere oyundan atıldım, cezalı duruma düştüm. Bu tarafımla gurur duyduğumu söyleyemem lakin pişmanlık da duymuyorum. Ben ne yaptıysam kalpten yaptım. Ekibim için savaşarak, kazanmayı isteyerek. Vakit zaman yanılgılar oluyor ve beraberinde bedeller ödeniyor. Tıpkı o dönemde birçok maçı kaçırarak ödediğim gibi…

Türkiye Kupası’nda gördüğün 2 kırmızı kart gündemdeydi…

Aslında az evvel söylediğim gibi… Öbür yandan fazla üzerime gelindiğini düşünüyorum. Aslında berbat bir şöhretim olmuştu. Vakit zaman hakemler bana kolay kart gösteriyordu. Cürmü onlara da atmak istemiyorum, bu sorumluğu paylaşmak zorundayım. Zira sert futbol oynuyordum. Derbileri de o denli oynamalısınız, değil mi? Taraftar sizden bunu bekliyor. Sert ve güçlü olmalısınız. Gördüğüm kırmızı kartlardan biri ise büsbütün kusurluydu. O kırmızı kart hem beni, hem de grubumu haksız yere cezalandırmış oldu. Bu da Türk futbolunun bir başka mevzu başlığı. Bazen hakemler insanı hayal kırıklığına uğratıyor. Ancak daha evvel de söylediğim üzere, sertlik benim oyun karakterimin bir modülü. Bu benim için, taraftarın tutkusunu sahiplenme yolum. Daima hudutlarda, daima sonları zorlayarak oynarım. Bazen de o hudutları aşarım.

Bursaspor’un şampiyon olduğu dönemdeki Trabzonspor maçı hakkındaki kanıların neler?

O gün Fenerbahçe’deki en trajik ve üzücü günümü yaşadım. Taraftarımız için de o denli olmuştu çünkü bir maç daha alsak şampiyonduk. Sanırım o dönemin en âlâ futbolunu oynamıştık. Yaklaşık 25 gol konumuna girdik. Defans çıkardı, kaleci kurtardı, direklerden döndü… Baskı üstüne baskı kurduk. İnanılmazdı çok, o gün talih kazanmamızı istemedi. En düzgün oyunumuzu oynadık ancak kazanamadık zira baht faktörü bizi cezalandırdı. Gerçek bir trajediydi. Bu futbolun bir kesimi. Ancak hala o maçı sindirebilmiş değilim. O dönem Güney Afrika’daki dünya kupasında da Uruguay kaptanı olarak misyon almış ve yarı final oynamıştım. Avrupa kulüplerine gitme fırsatım vardı. Bilhassa İtalya’dan teklifler vardı ve ben Avrupa’ya adım atmaya kararlıydım. Kararım neredeyse mutlaktı fakat bu yol kazası ve şampiyonluğu kaybetmemiz beni Fenerbahçe’de kalmaya itti. Şampiyonluğu kaybetmiştik ve bu halde çekip gidemezdim. Buradan şampiyon olarak ayrılmalıydım. Başa koymuştum. Şampiyonluğu kazanabilmek için bilhassa bir sene daha kaldım.

Ve son şampiyonluk…

O sezonki meydan okumamız bilhassa bir evvelki yıl olanlardan sonra şampiyon olabilmekti. 2010’da Bursaspor şampiyon olmuştu ya… Bu durum onurumuzu yaralamıştı. Yeterli bir birinci yarı geçirmedik. Üçüncü yahut dördüncü mü bitirdik, hatırlamıyorum. Lakin şunu hatırlıyorum, Antalya’daki devre ortası kampında ekibin başkan oyuncuları Alex, Emre, Volkan ve Aykut Kocaman ile bir toplantı yaptık ve dönemin birinci yarısında yapamadıklarımızı düzeltmek ve şampiyon olmak için kelam verdik. Hepimiz hırs ile elimizden gelenin fazlasını yapmak için ant içtik ve devamında çok âlâ bir ikinci yarı geçirdik. Bazen âlâ, bazen berbat oynuyor lakin tekrar de ligin 2. yarısında tüm maçları kazanıyorduk. Ben atıyordum, Alex atıyordu… Ve sonunda ligi şampiyon olarak bitirdik. Bizim için bir birinci üzereydi. Zira bu, evvelki dönemin hırsıyla kazanılan bir şampiyonluktu.

Fenerbahçe’den ayrılma sürecin ile ilgili neler söylersin?

Söylediğim üzere, evvelki dönem Avrupa biletini cebime koymuştum ancak tekrar şampiyon olabilmek için kalmıştım. 2011 yılında Avrupa’dan farklı teklifler aldım. Katar fonu tarafından satın alınan Paris Saint-Germain ve Premier Lig gruplarından. Nasıl ki Sao Paulo’da dört sene kaldım, şampiyonluklar kazandıktan sonra ayrıldım… Fenerbahçe’de de beş yıl kaldım, şampiyonluklar kazandım ve ayrılma vakti gelmişti. Oyuncu için her vakit değişiklik motive edicidir. Daha doğrusu onu gelişmeye zorlar. O yüzden yeni bir zorluğu göğüsleme kararı almıştım. Burada beş yıl ve şampiyonluklardan sonra bıraktığım imajımla… Yaşımla birlikte performansımın da düşmesini beklemektense tepede ayrılmayı istedim. Kulüple yaşayabileceğim sıkıntılardan bağımsız olarak ayrılma kararımı vermiştim. Rastgele bir pişmanlık duymuyorum zira kazandığım muvaffakiyetlerin akabinde gönülden verdiğim bir karardı. Şampiyon olarak, güzel bir imaj bırakarak gitmek istiyordum. Tepede ayrılmak istiyordum. Aksini düşünemezdim. İşte bu yüzden de bugün bile Fenerbahçe taraftarı beni böylesine büyük bir sevgiyle anıyor. Düşündüğüm ve yaptığım buydu.

Ülkelerin derbi kültürleri hakkında ne söylersin?

Eşsiz! Çılgın! İnanılmaz! Dünyanın neresine gidersem söylerim. Nacional – Penarol derbilerini oynadım. Sao Paulo – Corinthians maçlarını oynadım. PSG – O. Marsilya oynadım. Cerro Porteno – Olimpia maçlarına çıktım ki o da Uruguay’ın en büyük rekabetlerinden biridir. Ulusal gruplar düzeyinde Uruguay – Arjantin ve Uruguay – Brezilya maçlarında oynadım ki bunlar da büyük ezeli rekabetlerdendir ancak Fenerbahçe – Galatasaray maçları çok farklı. İnanılmaz! Futbolu bırakmış oyuncular için böylesine maçların keyfini çıkarmış olabilmek değer biçilemezdir. Futbolu bıraktıktan sonra gerilerinde bırakabilecekleri en büyük mirastır. Öylesine bir çılgınlık, öylesine bir tutku. Fevkalâde bir adrenalin. Anlatılması güç. Bugün bile hala anlamakta zorluk çekiyorum.

25 derbi – Kadıköy’de kaybetmeme…

Sao Paulo’da dört dönem boyunca Palmeiras ve Corinthians’a karşı 18 derbi oynadım ve hiçbirini kaybetmedim. Kulübün tarihi boyunca hiç derbi kaybetmediği öteki bir periyot yok! Uruguay – Brezilya maçlarında ise sırf bir kere kaybettim, üç kere de berabere kaldım. Bu cins maçlarda talih daima yanımda oldu. Talihin yanı sıra hal, hırs ve lakin en değerlisi taraftarların hislerine olan hürmetim kelam konusu. Zira taraftarların hissettikleri unutulmamalıdır. Bu müsabakaların sıradan bir maçmış üzere oynanmaması lazım. Bu maçlar bazen şampiyonluğa bedeldir! Fenerbahçe taraftarı ile hislerimiz çok benzeriydi. Bu yüzden onların ruh halini benimsemek benim için kolay oldu. İşte bu nedenle Fenerbahçe taraftarı beni çok severken Galatasaray taraftarı beni hiç sevmez. Statlarına gitsem herhalde hiç düzgün karşılanmazdım, bilemiyorum lakin bu bile sana duydukları saygıyı ortaya çıkarır. Seni sevmezler lakin bir o kadar da hürmet duyarlar. Sonuç olarak, tüm bunlar benim için miras kıymetinde; derbilerdeki bu çılgınlığı ve yoğunluğu içselleştirebilmek. Benim için fevkaladeydi.

Hırçın ve agresif…

Bu benim futbolu hissetme biçimim. Nitekim kimi durumlarda hudutların biraz ötesine geçtim lakin benim oynama formum, futbolu hissetmek. Ve her vakit sınırlarda… Benim için futbol bir çarpışma. Bu oyunda kendi taraftarınızın keyifli olması için rakiplerin üzülmesi gerekir. Zira bu bir oyun ve kazanmak için neredeyse her şey mübahtır. Yalnızca yeterli olan kazanmaz. Bazen de fizikî olarak, mental olarak, ruhen hakimiyet kuran kazanır. Futbol bu türlü bir şey. Bana nazaran Türkler de bu karaktere sahip. Agresif mi, bilemiyorum. Evet, güçlü ve sert bir oyuncu olduğumu söyleyebilirim…Buna kuşku yok. Lakin agresif olduğum vakitlerde kesinlikle cezalandırılmışımdır. Lakin birçok vakit yoğunluktur, tutkudur, en iyiyi yapma isteğidir ama tıpkı vakitte fiziğimden faydalanma sistemimdir.

Hakemler hakkında ne düşünüyorsun?

Hatırlıyorum da, Rusya’daki dünya kupasında FIFA’nın organize ettiği oteldeydik. Hakemler de tıpkı otelde konaklıyordu. Cüneyt Çakır da orada olduğumu biliyordu ve lobide beni beklemiş. Bana “Türk bir hakem seninle konuşmak istiyor” dediler; Cüneyt ile… Altı yıl geçmiş lakin hala benimle görülmemiş bir hesabı mı var!. Daha sonra basına da açıklama yapmış. “20 yıllık hakemlik hayatımda, dünyanın birçok yerde maç yönettim fakat yönetilmesi en sıkıntı oyuncu Lugano’ydu” demiş. “Başka kimse değil, Lugano’ydu” demiş. Vay be, yönetilmesi en sıkıntı oyuncu ben miyim! İşte bu, bazen benim bile göremediğim, hakemlerin insani boyutu.

En sevdiğin hakem?

Yok. Ancak en sempatiği, az evvel de bahsettik ya; Cüneyt Çakır. Fakat en sevdiğim değil, zira beni iki defa oyundan attı. Lakin en azından sempatik.

En sevdiğin arkadaşın kimdi?

Birçoğu ile çok düzgün anlaşıyordum. Katiyen Alex, Edu Dracena, Yobo. Öbür yandan Türk oyunculardan Gökhan Gönül, Başkan Turacı, Selçuk, Semih… Birçok arkadaşımla empati kurabiliyordum. Küme içerisinde çok sempatiktim. Saha içerisinde gördüğünüz o agresif hallerim yoktu.

Seni en çok güldüren olay neydi?

Şaşırdığım mı? O kadar çok şaşırdığım şey oldu ki… Birinci derbilerde şaşırıyorduk. Neden maçlarda bu kadar çok güvenlik tedbiri alınıyor diye. Daha sonra bunun gerekli olduğunu anladık. Böylesi tahminen de daha yeterliydi. Fakat daha sonrasında insani temaslar çok sempatikti. Lakin bu tip maçlardaki gergin ortam tekrar de beni çok şaşırtmıştır.

Senin için en özel oyuncu?

Pek çok değerli oyuncu karşısında forma giydim. Ama Ümit Karan ile derbilerde sert düellolarımız oldu. Ancak elbette centilmenlik çerçevesinde. Her birimiz ekibimiz için en âlâ olanı yapmaya çalışıyorduk. Kendi arkadaşlarımdan ise elbette Alex’i diyebilirim. Sanırım Türkiye topraklarından geçen en düzgün futbolcu o. Tıpkı vakitte tüm mesleğim boyunca birlikte oynadığım en âlâ oyuncu diyebilirim.

Kılık değiştirme öykün?

Türkiye’den ayrıldıktan sonra da birçok sefer derbi maçlara geldim. Ama daima olarak VIP alanlarda izliyor ve maçların keyfine varamıyordum. Bu türlü yerlerde kendimi sıkışmış hissediyordum. Ben futbolu nitekim seven birisiyim ve futbolcu olmadan evvel bir taraftardım. Türkiye’de tıpkı taraftar üzere bir atmosferi yaşamamıştım. Tek yolu buydu. Birkaç arkadaş kılık değiştirdik, bütün günü bu formda Kadıköy’de geçirdik, taraftarların tezahüratlarına katıldık. Yemek yedik. Sonrasında stada gittik. Orada da tıpkı olağan bir taraftar üzere tezahüratlar yaptık. Akabinde yanımda oturan bir taraftar beni süzmeye başladı. “Lu…” dediği ona sus işareti yaptım. “Eğer sesini çıkarmazsan sana fotoğrafımı ve formamı veririm” dedim. Bu konuşmadan sonra o taraftar sessiz kaldı lakin beni gözünün önünden ayırmadı. Maçın akabinde ona fotoğrafım ile formamı verdim. Bahtımız vardı, kimse beni görmedi. Zira gören olsaydı benim için o sakin ortam kalmayacaktı. O gün maçı kaybettik lakin, neyse… Bu benim fikrimdi. Zira bir derbiyi tribünde yaşamanın tek yolu buydu.

Unutamadığın gol…

Ben hiçbir vakit hoş gol atmadım. Ben bir Alex değilim. O çok hoş goller atardı. Benim gollerim daima zorlayarak atılan gollerdi. Hiçbir vakit hoş değildi lakin pahalıydı ve üç puan getiriyordu. Sanırım Trabzon, hayır. En hoşu Sevilla’ya baş ile attığım goldü. Hem değerli hem de hoş bir goldü. Trabzon’a attığım gol de öyleydi.

İki ezeli rakipte iki Uruguaylı…

Muslera tam olarak benim gittiğim gün geldi. Hala da devam ediyor. SONRA SORU GELİYOR. Sonuçta hem Fernando hem de ben Uruguay ulusal grubunda oynamış oyuncularız. Hasebiyle bu, Türkiye’de büyük bir kulüpte oynama potansiyeline sahip olduğun manasına gelir. En kıymetlisi de, Uruguay üç milyon nüfuslu bir ülke.15 sefer Güney Amerika şampiyonu, iki sefer dünya, iki defa Olimpiyat, pek çok kere de Güney Amerika’da kulüpler bazında şampiyonluklar… Çok güçlü bir futbol kültürümüz var. O yüzden sanırım Uruguaylılar dünyada çok çalışkan, çok asil, çok sadık, yerinde duramayan beşerler olarak tanınır. Sanırım ferdi tecrübelerim de Türk futbolu ile çok örtüşüyor. Kişilik üzere, tutku üzere örtüşen çok nokta var. Tahminen de sorunun karşılığı bundadır.

Fenerbahçe taraftarı ile ilgili ne söylersin?

Sanırım dünyadaki en uygun Fenerbahçe elçisi benim. Zira daima Fenerbahçe taraftarının tutkusundan bahsederim. Nitekim bu hayatımın çarpıcı bir devrini teşkil eder. O denli çok şey yaşadım ki… Birtakım şeyleri burada söylerim, kimilerini ise söyleyemem. Arkadaşlarımla, taraftarlarla paylaştığım şeyler var. Türkiye’de her şey o kadar ağır ve hoştu ki… Öylesine inanılmaz iniş ve çıkışlarım oldu ki… Fenerbahçe taraftarlarına karşı hislerim, bana verdikleri sevgi için içten bir müteşekkirlik olarak söz edilebilir. Sanıyorum bu kadar çok sevgi almış biri olarak onlara borcumu asla ödeyemem. Her şey âlâ gitti, goller attım, şampiyon olduk. Elimden geleni yaptım fakat karşılığında aldığım sevgi, onlara verdiklerimden çok daha fazlasıydı. Umarım bu ilgi ebediyen sürer. Her vakit şunu söylerim: “Bunca şey için teşekkür, bu kadar azı için de özür dilerim.”

“Türkçe öğrenmeyi isterdim”

Aslına bakarsan ortadan 10 yıl geçtikten sonra bugün Türkçe öğrenmemek içimde ukde kaldı. Sonuçta geçen beş sene zarfında Türkçe öğrenmeliydim. Kültürden tarihe, kentlerden inanç konusuna kadar Türkiye hakkında çok şey öğrendim. Bir şey hariç, o da lisan. Neden? Dürüst olayım; Edu ile birlikte imza attık ve bütün gün Kadıköy civarında bisiklet sürdük. Sonra ortadan bir hafta geçti. Tanınan kültüre ve basına aşina hayli, 20 tane günlük spor gazetesi çıkıyor, her gün 50 tane futbol programı yayınlanıyor, herkes daima olarak Lugano’dan ve Fenerbahçe’den bahsediyor. Yok dedim! Hakkımda söylenen her şeyi anlarsam konsantrasyonumu kaybederim diye düşündüm. Bu yüzden futbolun bu istikametinden kendimi sakınıp sırf top oynamaya odaklandım. Bu da bana çok yardımcı oldu. Düşünsene daima hakkımda yapılan tenkitleri dinleseydim… Bunların hiçbiri bana ulaşmıyordu. Ben yalnızca idmanıma ve maçlarıma odaklanıyordum. Türkiye’de huzurlu bir hayat yaşadım. Başım rahattı ve futboluma odaklanıyordum fakat bugün pişmanlık duyduğum bahis, lisan konusundan ötürü daha fazla arkadaş edinememiş olmam. Türk kültürü konusunda da derinleşemedim. Ama bu halde daha huzurlu bir hayatım oldu. Yoksa delirebilirdim!

“Kariyerimin ihtişamlı bir dönemiydi…”

Sportif hayatımın en hoş beş yılıydı. En keyifli ve ağır geçirdiğim vakitlerdi. Tıpkı vakitte 25 – 30 yaş ortası ki futbolculuk dönemimin en verimli vakitlerini Türkiye’de yaşadım. Haliyle mesleğimin ihtişamlı bir devri olarak anıyorum. Bunlar yalnızca o beş yıllık devir içerisinde değil, gittiğim her yerde hala söylediğim şeylerdir. Örneğin, Brezilya’da çalışıyorum, daima olarak bu türlü söylüyorum. Uruguay’da, Arjantin’de yahut Paris’te… Bunu daima hatırlıyor ve hak ettiği biçimde lisana getiriyorum.

LUGANO’NUN HARİKA 11’İ

Kaleci Volkan. Gökhan Gönül

Sol bek Roberto Carlos

Stoper olarak Servet Çetin ve Hükümran Korkmaz.

Orta saha Emre Belözoğlu, Selçuk İnan.

Sol kanat Arda Turan

Sağ kanat Quaresma

10 numarayı sorma, o Alex’tir.

Forvet ise Burak Yılmaz.

Kaynak:fanatik