Ağustos 2, 2021

Ergin Yıldızoğlu, Türkiye’yi bekleyen tehlikeyi yazdı: İki yoldan biri…

ile admin

Gazetemiz müellifi Ergin Yıldızoğlu, bugünkü köşesinde “İki yoldan biri…” başlıklı bir çarpıcı bir yazı kaleme aldı.

Yıldızoğlu, son devirde meydana gelen siyasi gelişmelere dikkat çektiği yazısında, yurdun güneyindeki birçok vilayette günlerdir devam eden orman yangınlarıyla ilgili ortaya sürülen savlar, bunun yanı sıra son devirde peş peşe gelen provokatif taarruzlara dikkat çekti.

Ülkenin iki yolun kavşağına geldiğine işaret eden Yıldızoğlu, “Bu yollardan, yakın tarihte birçok ülkede gidilmiş olan yol ne yazık ki bir iç savaşa çıkıyor. Daha az gidilmiş olan seçilirse tahminen öbür bir menzile ulaşabilir” diyerek ortak bir direniş çizgisinin kurulmasının kıymetini vurguladı.

Yıldızoğlu’nun yazısı şöyle:

“Yine paranoyak bir yazı. En son “Bir kırılma anına doğru” başlıklı yazımda vurgulamıştım, “Bir öbür ülkeye bakıyor olsak ‘rejim iç savaşa hazırlanıyor’ demekten çekinmezdik. Kelam konusu ülke Türkiye olunca, bu mümkünlüğü düşünmek bile istemiyoruz.” Fakat ülke iki yolun kavşağına geldi. Bu yollardan, yakın tarihte birçok ülkede gidilmiş olan yol ne yazık ki bir iç savaşa çıkıyor. Daha az gidilmiş olan seçilirse tahminen diğer bir menzile ulaşabilir.

YANGINLAR VE KATLİAMLAR

Yaygın orman yangınları karşısında, birileri çabucak, hiçbir dataya dayanmadan, dünyanın her yerinde iklim krizinden kaynaklanan orman yangınlarını düşünmeden, “bunlar teröristlerin işi” demeye başladılar. Halbuki bu ülkede siyasi maksatlarla orman yakmak geleneği yoktur. Buna karşılık, ticari gayelerle rant alanı yaratmak için orman yakmak, orman yok etmek geleneği bilhassa son 20 yılda, asalak bir rantiye tabakanın iktidarı güçlendikçe, hızlanarak gelişti. Daha dün, ormanlar yanarken ormanlık yerde yapılaşma yetkisini Turizm Bakanlığı’na bırakan bir yasa çıkarıldı. Son 10 yılda, Ankara’da, Suruç’ta, Ortaköy-Reina’da gerçekleşen katliamlara bakınca da karşımıza İslamcı teröristler çıkıyor.

Şayet iklim krizini, sıcak dalgasını bir kenara koyarak düşünmek istiyorsak, salt bu müşahedelerden hareketle, aklımıza birinci evvel, bu asalak sınıfın, “süreç olarak faşizmin” gelmesi gerekmez mi? Hiçbir ispat olmadan yapılan spekülasyonların siyasi-insani sonuçları çok ağır olabiliyor.

Örneğin, orman yangınlarıyla ve Kürtleri gaye alan suçlamalarla neredeyse eşzamanlı olarak Konya’da yedi kişilik Kürt asıllı bir aile hunharca katledildi. Marmaris’te HDP binasına bir atak düzenlendi. “Patlama sesi duyuldu”, başlığıyla ortalıkta dolaşmaya başlayan İHA kaynaklı bir görüntüde, çekenlerin daha patlama olmadan “kanı bozuklar” üzere açıkça ırkçı, faşist bir tabir ile yangının, sabotaj olduğunu ima etmeleri, Kasımpaşa’da gazetecileri gaye alan taarruzlar, provokasyonların devam edeceğini düşündürüyor. Provokasyonlar tırmanmaya devam ederse, birinci yola girildiğini, “iç savaşa” giden yolun taşlarını döşenmeye başladığını düşünebiliriz.

İÇ SAVAŞ MI DEDİNİZ?

Hakikaten de “İç savaş tehlikesi” sözü, son haftalarda insanların aklına giderek daha sık gelmeye başladı.

Bunun birkaç nedeni var: Birincisi, beşerler son yıllarda Libya ve Suriye iç savaşlarını anımsıyorlar; benzerlikler dikkatlerini çekiyor. İkincisi, siyasal İslamın partisi AKP’nin bir genel seçimlerde tek başına hükümet olacak ve önderini tekrar “Başkan” seçtirecek kadar oy alabileceğine hiç kimse inanmıyor. Üçüncüsü, beşerler siyasal İslamın hükümran sınıfının, iktidarı terk edemeyecek kadar yolsuzluğa battığını, keyfi idare müptelası, güç sarhoşu olduğunu, liderliğinin, dozu artan biçimde kendini gösteren “yukardan” bakışını, muhalefeti yok sayma eğilimini görüyorlar. Beşerler, parlamenter sistemin, “güçler ayrılığı” üzere kurumsal özellikleriyle birlikte ortadan kaldırıldığını, YSK’nin AKP aracı haline geldiğini, ülkenin OHAL ile yönetildiğini, bu “koşullarda” rejimin seçimlerle değişmesinin ne kadar zayıf bir mümkünlük haline geldiğini biliyorlar. Dördüncüsü, beşerler, ülkeye aileleriyle birlikte gelmiş, yaşamaya, çalışarak, iş kurarak entegre olmaya çalışan, sık sık da ırkçı faşist reflekslerin gayesi olan sığınmacılardan farklı yeni bir göçmen kategorisinin son haftalarda şekillenmeye başladığını görüyorlar. Bunlar, Afganistan’dan, İran üzerinden, kimi vakit üniformalarıyla gelen askerlik çağında erkeklerden oluşuyor. İnsanların da aklına, bir vakitler rejimin Libya’ya taşıdığı cihatçı militanlar geliyor. İster istemez düşünüyorlar: Siyasal İslamın rejimi ülkedeki milyonlarca, teminatsız, statüsüz, devlet takviyesinden mahrum, büyük çoğunluğu perişan sığınmacı varken, ek olarak bunları niçin getiriyor? Sonra kaybolmuş kayıtsız silahlar, rejimin temsilcilerinin, “Biz kaybedersek Türkiye batar”, “Bunlara ülke teslim edilmez” üzere sözleri de var.

O çok gidilmiş yola girilmesini önlemek için o yolun, siyasal İslamın açısından yönetilemeyecek kadar yüksek bir risk ve maliyet manasına geldiğini bir an önce kanıtlamak gerekiyor. Bu, tarihin de gösterdiği üzere bir ortak direniş çizgisi yaratabilme yüreğinden ve muvaffakiyetinden geçiyor.”

Kaynak:Cumhuriyet